راه های ورود میکروپلاستیک ها به بدن انسان

سه مسیر وجود دارد که بدن انسان از طریق آنها در معرض میکروپلاستیک ها قرار می گیرد : استنشاق ذرات پلاستیک موجود در هوا، بلع غذا و آب آلوده به میکروپلاستیک و تماس پوستی با ذرات پلاستیکی که از سد پوست می گذرند (et al Parta 2020) (شکل2). تخمین زده می شود که یک فرد در سال در معرض 74 تا 121 هزار ذره میکروپلاستیک قرار می گیرد که بلع و استنشاق راه های اصلی ورود به بدن انسان در نظر گرفته می شوند (Cox et al 2019) . میکروپلاستیک ها در همه جا در محیط زیست یافت می شوند و می توانند به راحتی توسط موجودات زنده جذب شده و متعاقباً از طریق زنجیره غذایی به داخل بدن منتقل شوند (Horton et al 2017؛  Rillig et al 2017). جذب ذرات میکروپلاستیک در طیف وسیعی از حیوانات و آبزیان ( Truong و BeiPing 2019 ) ، در گیاهان، از جمله سبزیجات (Oliveri Conti et al 2020 ) و در آب آشامیدنی (Koelmans et al 2019) مشاهده شده است. ذرات میکروپلاستیک همچنین به عنوان ناقل برای سایر آلاینده ها مانند پاتوژن ها، آلاینده های آلی و فلزات سنگین عمل می کنند (et al Bhagat 2021؛et al  Gkoutselis 2021). میکرو و نانو پلاستیک ها پس از ورود به بافت ها و سلول های انسان، دام و آبزیان شوند و در آنجا اثرات خود را در سطح سلولی اعمال کنند.

خلاصه ای از شواهد قرار گرفتن در معرض میکرونانوپلاستیک ها و اثرات آن بر بدن انسان و پستانداران

تحقیقات اخیر نشان داده است که میکروپلاستیک های راه یافته به بدن بر سیستم عصبی موجودات (Morgan و DeLouise 2020) ، دستگاه گوارش (Jin et al 2019) و سیستم تولید مثلی  (Cong et al 2019) تأثیر می گذارند. سمیت تولیدمثلی میکروپلاستیک ها در حیوانات خشکی‌زی و آبزی ممکن است باعث مشکلات شدید زیست‌محیطی در اکوسیستم‌های خشکی و آبی شود و همچنین ممکن است با ناباروری انسان، که یک مشکل بهداشت جهانی می باشد، مرتبط باشد. ممکن است میکروپلاستیک ها پاسخ های التهابی ایجاد کنند و به سلول ها و بافت ها آسیب برسانند (Landrigan et al ، 2020). اخیرا تشخیص ذرات میکروپلاستیک در جفت انسان (Ragusa et al، 2021) و پیدا شدن شواهدی مبنی بر انتقال ذرات نانو پلی استایرن از مادر به جنین در موش‌ها در اواخر بارداری (Fournier et al 2020) به یک نگرانی جدی تبدیل شده است.

مطالعه ای روی رژیم های غذایی در ایالات متحده آمریکا تخمین زده شده است که یک فرد بالغ به دلیل مصرف غذای آلوده به میکروپلاستیک ها، سالانه بین 40000 تا 50000 عدد از این ذرات را می بلعد (Cox et al 2019). ماهی های کوچک، مانند ساردین که به شکل کامل خورده می شوند و صدف ها به عنوان مسیر اصلی قرار گرفتن انسان در معرض میکروپلاستیک های دریایی در نظر گرفته شده است (Landrigan et al 2020). زمانی که این پلیمرهای مصنوعی توسط آبزیان بلعیده می شوند، هیچ گونه تخریب آنزیمی از طریق مسیر متابولیکی را تجربه نمی کنند، زیرا هیچ آنزیمی برای تجزیه این مواد به ترکیبات شیمیایی غیر سمی ساده تر در دسترس نیست ( Green 2016). در حال حاضر، مطالعات وجود میکروپلاستیک ها و آلاینده‌های پلاستیکی را در طیف وسیعی از گونه‌های مختلف، با تمرکز اولیه بر روی گونه‌های آبزی، از جمله زئوپلانکتون‌ها، دوگونه پایان، کرم‌ها، نرم تنان، ماهی‌ها، پرندگان دریایی، خیار دریایی، پاروپا،لاک پشت ها و نهنگ‌ها شناسایی کرده اند (et al Sá 2018). اخیراً وجود میکروپلاستیک ها در حیوانات خشکی زی نیز از جمله مرغ، گوسفند، خوک و گاو که به عنوان منابع غذایی اصلی انسان مطرح می باشند، به اثبات رسیده است.  به نظر می رسد که ورود این مواد مضر از طریق غذای آلوده به زباله های پلاستیکی، از طریق مزارع کشاورزی پوشیده شده با مالچ پلاستیکی، غذای تغذیه ای جوجه ها و دام ها، یا جذب از طریق منابع آب آلوده باشد (Koelmans et al 2019) که در نهایت به بدن انسان راه می یابند.

منبع:

تاثیر کشاورزی مدرن روی باروری: تهدیدات میکروپلاستیک ها برای انسان، دام، طیور و آبزیان (هادی زاده و موسوی فر، 1404)، سومین همایش بین المللی و چهارمین همایش ملی کشاورزی، محیط زیست و امنیت غذایی.

1404/01/16